HOME  | NIEUWS  | LACHENDE BOEDDHA  | SPIRITUEEL CAFE  | CURSUSSEN  | LINKS  | GEDICHTEN / SPREUKEN  | CONTACT  | GASTENBOEK  | ARCHIEF SPIRITUEEL CAFE
 
 
 
Verantwoordelijkheid nemen voor de medemensen. Spiritualiteit en het zeker weten. Vertrouwen hebben.

Wat deed ik, voordat de "de lachende boeddha" werd opgericht?

Ik heb me naast mijn werk, als (huis)vrouw, moeder, zangeres en ambtenaar, altijd met mensen bezig gehouden. Ik was voor de ABVA-KABO minstens 15 jaar lid van de O(ndernemings)R(aad) en het G(eorganiseerd) O(verleg), tevens ben ik ongeveer 35 jaar zangeres (semi-professioneel) geweest en heb (hoofd)rollen gezongen en gespeeld in Operette, Revue, Cabaret, Musical, Opera enz. Ik heb tevens lange tijd (klassiek) zang gestudeerd en ben ongeveer 10 jaar met een ensemble opgetreden in het land bij dag en ontij.
Ik ben in december 1997 (om gezondheidsreden) met optreden gestopt. Dit omdat ik toen al meer dan een half jaar mijn stem kwijt was en hij ook niet meer terug kwam. Volledig uitgeput van de lange dagen die ik maakte, 16 uur per dag was geen uitzondering, werd het me allemaal teveel en ging ik aan mijn eigen succes (ik beschik over een grote dosis wilskracht) ten onder. Tevens was de sfeer, waarin ik overdag als werknemer moest vertoeven niet plezierig te noemen (altijd ruzie om me heen). Altijd getouwtrek van mijn collega's, wie heeft er gelijk.
Uit die tijd komt waarschijnlijk mijn uitspraak: " Kies ik voor mijn geluk of voor mijn gelijk ".
Nou, ik koos voor mijn geluk, maar het was al te laat en tenslotte ging voor langere tijd voor mij " het licht" uit.
En werd ik gedwongen (door de kosmos) om naar binnen te kijken ( transformatie) en niet langer naar buiten om zodoende in de toekomst/ mijn toekomst een andere koers te varen.

Ik probeerde (in het verleden) altijd de verstandigste te zijn en heb danook vaak mijn mond gehouden (ik was/ben weinig assertief), dat bezorgde me pijn, ongelofelijk veel pijn en vooral veel verdriet, heel veel verdriet. Dat de manier van leven, voor die ander, prima werkte en dat dit zijn of haar weg was ( binnen hun leven), waarbinnen zij zich veilig voelden en geborgen (maar wel binnen hun groep) kon ik wel respecteren, maar betoonden zij ook mij respect?

Terug